Paul Van Impe

Atelier
Bigaro Noir

Speltkorenstraat 3
9420 Erpe Mere
België

+32 473 97 60 02

paulvanimpe@proximus.be
Paul Van Impe (1951)

Wie hij is als man, als mens, als kunstenaar.

Wat gebeurt in het leven van een mens werkt door op wie hij geworden is, wat hij doet en laat. Dat is zo voor Paul Van Impe, de 66 - jarige kunstenaar die moet omgaan met de gevolgen van dé ‘K-ziekte’ van deze tijd.

Hij gaat door het leven als een gemoedelijk, zachtaardig man die iedereen respecteert en hen erkent als mensen met elk een eigen overtuiging en persoonlijke waarden. Als voorzitter van de Kunstcommissie Erpe-Mere zet hij zich samen met de leden-kunstenaars in voor de ontwikkeling van het kunstgevoel en -beleving in zijn dorp.

De vier kleinkinderen hebben aan hem een opa die hen vaak uit het hectisch- drukke van deze tijd haalt om voor hen te koken en hen de rust en gezelligheid van het samen iets of niets doen laat beleven als bron van emotionele en psychische balans.

Na drie academies heeft Paul Van Impe gedurende de vele jaren een geheel eigen oeuvre opgebouwd. Zelf vertelt hij er als volgt over:

“Ik heb altijd een goede tekenbasis gehad. Ik vond zelf dat ik een vrij goed tekenaar was. Die tekening zit in mijn werk goed verwerkt. Ik vind dat als je een eigen persoonlijk werk wilt maken , er een “drive” moet zijn. Ik had die drive. Ik wou iets maken waarin “de vrouw” sterk aanwezig was : de vrouw op zich met al haar aspecten, schoonheid, pracht, het lichamelijke, de begeerte. Ook de relatie tussen een man en een vrouw was een thema in mijn werk. Ik heb een aantal jaren heel “gedreven” werk gemaakt waarmee ik in de galerie in Knokke snel ingang kon vinden en solo kon tentoonstellen.

Die drive is uiteraard niet op dat niveau blijven duren. Je schildert tot je “leeg” bent. Als je als kunstenaar voelt dat het aan het verminderen is en je voelt dat er iets anders aankomt, dan is het belangrijk om dat nieuwe op te pikken. Ik had het gevoel dat ik mezelf aan het kopiëren was en dat wou ik voorkomen. Dat is de reden waarom ik van het vroegere werk afgestapt ben. Ik heb op een andere manier het creatief proces ingevuld. De vrouw als thema en het lichamelijke is zeker niet verdwenen, ze was niet weg in mijn werk maar ik heb haar geformuleerd in de doekvreemde elementen die ik toevoegde. Ik spreek dan over mijn collages. Ik heb daar sterk geëxperimenteerd om mij daarmee opnieuw uit te drukken

De vrouw en de contouren van haar naakte lichaam bleven aanwezig, niet meer in een relatie maar meer als een artistiek element waarop ik altijd al ben teruggevallen.

Ik ben er van overtuigd dat je als kunstenaar een periode doormaakt waarvan je voelt en denkt : “nu heb ik het niet meer, ik moet op zoek naar iets wat mij opnieuw prikkelt, wat mij kan bewegen om opnieuw de borstels in de hand te nemen en mijzelf te realiseren.” Als kunstenaar heb je dat nodig, je mag niet blijven denken aan wat er geweest is.

Er is de strijd: Wat kan, wil en moet ik nu maken? Zal het nieuwe wat opdaagt diep in mij, mij evenveel ontredderen, bewegen zodat ik er een schilderij of een tekening kan van maken? Dat is mij niet altijd optimaal gelukt. Ik heb het er moeilijk mee gehad, ben af en toe teruggevallen op het technische aspect, op veilig spelen.

Ik wist dat het zoeken en experimenteren niet té lang mocht duren om mijn eigenheid en sterkte als kunstenaar niet totaal te verliezen.

Het werk

Acryl op doek en op papier maken traditiegetrouw het werk uit van Paul Van Impe.

De vorm van de dragers zijn zowel vierkant als rechthoekig en hebben afmetingen van 20/20 tot 140m/120m.

Een systeem van kleuren en vormen die in evenwicht worden gehouden door contouren, verbindingen met lijnen, letters en symbolen.

De verfpartijen zijn vrij transparant aangebracht. De materie is voller en de kleur puurder wanneer deze nuttig is om accenten te leggen en , zoals de kunstenaar het zelf zegt, om boven op de emoties van de kleuren zijn taal, zijn gedachten, zijn verhaal te schrijven met een veelheid van invalshoeken. Hierdoor brengt hij buik en hoofd in balans.

Het werk van Paul Van Impe is warme abstractie, vormen, kleuren, ritmes en contrasten die het figuratieve object vervangen.

We zien compositie en decompositie, harmonie en disharmonie, ordening en willekeurige ordening als uiting van de psychische en fysische realiteit waarin hij vandaag leeft.

Psychische identiteit en realiteit

De kunst van Paul Van Impe kan het best gelezen en geïnterpreteerd worden door wat hij zelf zegt of schrijft over zijn werk. Anderzijds kunnen we zijn werk begrijpen door hem te begrijpen. Via zijn kunst heeft hij persoonlijk “greep” gekregen op zijn eigen leven, houdt hij zich stand hier op aarde.

Uit zijn verhaal komt naar voor dat hij “ first hand emotions” schildert die hij achteraf voor zichzelf interpreteert om zichzelf te begrijpen en ingang te vinden tot zijn eigen psyche. Hij schildert beelden over zijn existentiële emoties. Hij zoekt die beelden niet, hij vindt ze in het actieve schilderproces dat zijn angsten afzwakt. Hij kanaliseert hierdoor zijn driften en zijn boosheid om wat hem te beurt valt.

Symbolische orde in zijn werk is de taal van de kleuren, de krassen, lijnen en symbooltjes. Deze bieden structuur en ordening aan het werk en laten de kunstenaar toe om zijn innerlijke wereld te uiten en vorm te geven.

De imaginaire orde, het denkbeeldige, de fantasie, het verlangen, de droom , het beeld en de relatie is hoe de kijker zich aan het beeld hecht of waardoor hij gesepareerd wordt. Ervaart de kijker een binding, herkenning met het werk of een scheiding, een afweer van wat het in zijn innerlijke wereld oproept?

De reële wereld vandaag

De reële, objectieve buitenwereld van Paul Van Impe introduceert hij in het symbolische, in zijn universum. Wat zegt hij zelf over de realiteit van zijn bestaan vandaag?

“Ik ben op een bepaald ogenblik totaal verdwenen in de kunstgaleries, door heel andere omstandigheden. Want ja, je moet er ook rekening mee houden, dat er iets kan gebeuren dat alles stil legt. Dat is gebeurd door mijn ziekte. Dan is er een periode van 3.5 jaar , bijna 4 jaar dat er weinig gebeurd is op artistiek vlak. Als je dan terugdenkt aan wat er is geweest…. Als je gaat kijken in je atelier en de ruimtes waar de werken van vroeger staan……dan overkomt je een gevoel van kwaadheid over wat je is overkomen. Kwaad op wie? Op niemand. Je weet wat geweest is, wat voorbij is, het zal moeilijk worden. Je weet niet hoe je gezondheid verder zal evolueren. Kan ik de drive terugvinden om ertegenaan te gaan? Dat is een moeilijk verhaal. Je wil wel maar het lukt niet.

Je krijg je gedachten en gevoelens niet op een manier bij elkaar zodat er een drive ontstaat waarmee je van start kan gaan. Er is chaos en verwarring. Dat is heel moeilijk. Ondanks het proberen, tekenen, schilderen, overschilderen. Terugvallen op niets, grote twijfels en toch opnieuw proberen . De positieve en negatieve gevoelens zijn een gevecht met jezelf. Je gedachten je, … goh, de kracht die je nodig hebt om opnieuw van start te gaan ! De twijfel, kan ik het nog wel, ben ik het niet kwijt?

Dan een fase van ongecontroleerde uitspattingen die je probeert in een artistieke fase onder te brengen. Je staat voor je doek met je borstels en een palet waarop alle kleuren liggen. Je verliest je beheerstheid, een oncontroleerbare impuls doet mij kleuren aanbrengen op mijn doek, heel impulsief. Kleuren die lijnrecht tegenover mekaar komen te staan, ja, die kleuren zijn voor mij een verhaal op zich, ze spreken. Rood, blauw , geel, groen, ..nooit eerder zo gebruikt. Ik breng die op mijn doek aan en moet op zoek gaan. Waarom doe ik het zo? Ik die toch altijd, dat idee had ik toch, dat ik gecontroleerd mijn werk maakte?

Hier verlies ik echter mijn overzicht. Dan vraag ik mij af: waarom dat zwarte vlak en die strepen, waarom dat rood. Ik denk daar over na en ik geef elke kleur een emotie mee.

Rood kan een soort van gevarenzone zijn , waar ik natuurlijk nog in zit

Zwart kan een soort van , ik zoek het juist woord,….een doemsituatie, doemdenken zijn.

Groen, wat gemengd……en zo verder…Ik voel dat kleuren meer en meer belangrijk worden in wat ik mijn “nieuw werk” noem. Hoe meer ik met kleuren werk, hoe meer ze mij “vastpakken”

De tekenaar is niet weg. De tekening wil van de partij zijn in wat een nieuwe artistieke fase wordt.

Ik trek lijntjes, of ik kras verf weg, of ik trek met krijt en pastel bepaalde strepen door de kleurpartijen waardoor ik binding maak tussen de kleuren. De kleine speelse elementjes die soms wel of niet een betekenis hebben…..zo wordt het emotioneel of het fantasieverhaal leesbaar voor mezelf. Ik kan het mij niet laten om toch wel, nog altijd, de lijnaanzet te geven van de contouren van een vrouwelijk naakt, niet meer als een volledige figuur in het werk, wel als suggestief element die de vorm van het lichaam aanzetten.

Mijn werk vandaag is een emotioneel verhaal, even gedreven en met fantasie. Dat heb ik ook wel nodig. Mijn nieuwe gevoelswereld.

Ik ben nog altijd kwaad

Ik ben nog altijd bang

Ik zie blauw

Ik zie geel,

Ook wat wit

Dat maakt mij toch wat vrolijker

Ik zie mijn tekening

En weet dat ik niet zonder kan.

Kijk, dat is waar ik vandaag sta. En als deze eindigt dan kan ik waarschijnlijk terug naar een andere fase.

Dat weet ik niet.


Art Ella maart 2017